?

Log in

Ну, паехалі! ПРЭМ'ЕРА новай праграмы "Прыват"! Тэма выпуску - "Сіці, Гудбай!": уцёкі ад цывілізацыі - жыццё ў Доме-мары ці ў стайне?) Героі праграмы распавядуць пра тое, чым яны не дзеляцца нават з сябрамі ў сацыяльных сетках. «Прыват» – душэўна пра чалавечыя душы і мары.
«Прыват» сустрэўся з тымі, хто перабраўся ў вёску. Ці складана на гэта наважыцца? Гэта ўцёкі АД сябе ці ДА сябе? Госць студыі – паспяховы бізнесовец, эканамічны аналітык, гаспадар беларускага брэнду мыла і парцаляны Karali – Серж Наўродскі. Героі выдання – даўншыфіцеры і гаспадары «Гняздоўя Вятроў» у Полацкім раёне – праграміст Ратмір Максім Новікаў і ягоная жонка мастачка Эльга Папова, якія жывуць у доме-стайні з трыма канямі, катамі і сабакам. Эксперт праграмы – псіхолаг-экзістэнцыяліст Алена Жук. Эксклюзіўны камент ад натхняльнага Андрэя Горвата агучаным цягам гутаркі.
Станьце героем «Прывату» або прапануйце тэму, праблему, гісторыю,госця ці героя для наступнага выпуску – і сачыце за падрыхтоўкаю выданняў на старонках праграмы ў сацыяльных сетках: "Прыват" у ФБ, "Прыват" у Укантакце альбо пішыце наўпрост на пошту: studyjapryvat (слімак) gmail.com
Ён так кранальна
кранаў яе -
што як глянеш, сэрца пяе!
Але яна -
як самотная moon,
як поўня,
што множыць сум, -
як навучыла маман,
звыкла рабiць усё сама.

I паслала яго...
да Месяца,
бо папросту
было ёй так - весела.

А ён два тыднi
перажываў перагарам.
I адпала.
Ён так кранальна
кранаў яе -
што як глянеш, сэрца пяе!
Але яна -
як самотная moon,
як поўня,
што множыць сум, -
як навучыла маман,
звыкла рабiць усё сама.

I паслала яго...
да Месяца,
бо папросту
было ёй так - весела.

А ён два тыднi
перажываў перагарам.
I адпала.
Originally posted by paplauskaja at ДевиЖЖник-7: Валерия Кустова и Космос: как мы гармонизировались и смеялись
Седьмой девиЖЖник в CoolCoffee выпал на последний день весны. Я думала, что из-за прекрасной погоды и весенне-летних дел девчонок будет немного, но ошиблась. Нас было 14 и нам было круто :) Это был, пожалуй, самый веселый девиЖЖник из всех. Первый белорусскоязычный и первый творческий (но не последний!) Гостьей была великолепная Валерия Кустова, поэт, телеведущая, преподаватель, человек-энергия, фонтан и позитив.

Во время знакомства участница признавали, что кто-то знает и любит Валерию давно, кто-то знает о ней очень мало и хочет узнать больше, кто-то не знал о ней ничего. Но после нашего душевного и дух захватывающего общения все добавили Валерию в друзья и, я уверена, продолжат общение с ней. Потому что она - Космос.

Это наша бравая команда :) Слева направо верхний ряд: Ира ja_zniczka, Надя Бука, Марина, Ольга, Ася paplauskaja, Даша darjusa, Наташа n_gantievskaya, Марина, Саша sagun, Ира. Внизу: Тати tati_sol, Валяруша valjaryna и Наташа adarcha. Фото делала Ира Гурская.



Много красивых девушек и улыбки-улыбки!Collapse )
Originally posted by adarcha at Валярына Кустава: «Я не магу доўга быць нешчаслівай ...»


Сёння адбыўся незвычайны #девиЖЖник, госцем на якім была вядомая беларуская паэтка, аўтар вялікай колькасці кніг, якія перакладзены на многія замежныя мовы - Валярына Кустава.

Размова пачалася не зусім звычайна, таму што гаварыць мы сталі не пра літаратуру, а пра ... космас. Пра той самы космас, які вершыць лёсы і злучае сэрцы. Хтосцi кліча яго лёсам, хтосцi выпадковасцю, хтосьці рокам ...
А Валярына падзялілася сваімі парадамі аб тым, як прымусіць гэты самы космас "працаваць" на сябе.

Кажуць, што не варта пытаць саветаў у людзей, якія самі ў жыцці няшчасныя, таму што навучыць яны могуць толькі таму, як стаць такімі ж нешчаслівымі. Дык вось: можаце смела выкарыстоўваць парады Валярыны - гэта чалавечак, які напоўнены шчасцем, радасцю, пазітывам. І не проста напоўнены, але і ахвотна дзеліцца гэтымі дарамі неба з другiмi.



Такім чынам, што ж трэба рабіць, каб стаць шчаслівым?

[Чытаць далей]Перш за ўсё, зазірнуць ўнутр сябе. Космас - гэта ўсё ўнутры і знутры! Трэба навучыцца быць шчаслівым з самім сабой. Не чакаць, што шчасце з'явіцца з чалавекам (падзеяй, момантам). Важна пазбавіцца ад усяго лішняга, што б гэта ні было - праца, рэчы, людзі ... Трохі дзіўна гучыць, праўда? Але, на жаль, часта побач з намі ёсць людзі, якія цягнуць уніз. А з такім грузам нельга стаць шчаслівым ...

Але на дамове з уласным розумам пытанне не сканчаецца, таму што нават цяпер, калі вы сталі самадастатковымi і шчаслівымi, важна ўтрымаць гэты стан і не страціць сябе, напрыклад, у чалавеку, які з вамі побач. Акрамя таго, памятайце, што нават знайшоўшы сваё месца ў жыцці нельга апускаць рукі, таму што гэта месца трэба ўтрымаць! Бо навокал столькі людзей, якім гэта апынецца не даспадобы ...

Адпачывайце! Навучыцеся адпачываць нават тады, калі вы занятыя нейкім чарговым праектам, які, здаецца важным. Таму што без адпачынку ўсе скрытыя рэзервы арганізма рана ці позна скончацца, а аднаўленне сіл запатрабуе большага часу.
І не проста адпачывайце, а запісвайце ў памяць усе «кайфовые моманты», якія вы зможаце ў самы цяжкі момант дастаць, як з палічкі, і атрымаць асалоду ад іх, каб не згубіцца ў цяжкасцях будняў.

Вы чулі пра такое паняцце, як «функцыянальнасць дружбы»? Даволі дзіўна гучыць. Не падумайце нічога дрэннага. Сутнасць у тым, каб адводзіць зносінам з прыяцелямі роўна столькі часу, колькі не пашкодзіць вашаму асабістаму жыццю. З кім-то можна пагаварыць аб модзе, з кім-то аб падарожжах, з кім-то аб касметыцы або машынах - гэта выдатна, што ўсе людзі розныя. Размаўляючы на ​​адной мове, маючы агульныя інтарэсы, мы не ўзвальваем на знаёмых груз уласных праблем, і не прымаем такой груз да сябе. Пры гэтым абавязкова ў жыцці павінны быць людзі, з якімі, нават сустрэўшыся праз некалькі месяцаў, можна працягнуць мінулую размову.

Усё, што вы робіце - павінна прыносіць эфект, не важна, матэрыяльны або эмацыйны. Грошы - гэта істотная частка сучаснага свету. І яны важны. Але не грошы дзеля грошай, а грошы - як сродак дасягнення жаданага жыцця ...

Вось такая цікавая тэорыя - але чаму б не паспрабаваць яе?


І вядома, не магу не сказаць некалькі слоў пра саму Валярыну.

[Далей]Гэта таленавіты, абаяльны, энергічны чалавечак, які адкрывае сабе свет, а свету сябе. Першая публікацыя паэткі адбылася ў шэсць гадоў (!), А ў 12 - выйшла першая кніга. Валярына расла ў двухмоўнай сям'і, таму выдатна валодае і рускай, і беларускай мовай, але размаўляе і піша па-беларуску.



І так у яе з вуснаў прыемна і меладычна гучыць беларуская гаворка, што, здаецца, і сам бы падпяваў гаварыу на гэтай мове ... А калі яна пачынае чытаць вершы, то змяняецца ў голасе, міміцы ... як быццам пераносіцца туды, у глыб іншага свету, ўнутранага, схаванага ад выпадковых захожых - так пранікнавенна і кранальна гучыць кожная фраза, кожнае слова ...

* * *
Здранцьвеюць вусны -
буду вачыма гаварыць.
Выкажу Вочы -
буду рукамі глядзець.
Прагледжу рукі -
буду сэрцам вітацца.
Разьвітаю сэрца -
буду душою біцца.
Разаб'ю душу - буду ...
Проста буду.


Любімая бабуля Валярыны жыла ў ляснічоўке і з дзяцінства прывучала ўнучку да міласэрнасці, размов з жывёламі і раслінамі, уменню чэрпаць энергію ў прыроды і атрымліваць асалоду ад яе. Што ж тычыцца мамы, якую Валярына шчыра лічыць самым лепшым у свеце выхавальнікам, то яна стварыла сваю ўласную тэорыю, паводле якой дзіцяці трэба цвёрда папярэджваць аб небяспецы, няхай гэта будзе кіпень або электрычны ток, а астатняму дзіця навучыцца сам. Галоўнае не лаяць яго за правіны, а тлумачыць, чаму ўсё адбываецца менавіта так. І, магчыма, тады вырасце вось такое пазітыўнае дзіця, напоўненае дабрынёй і шчырасцю.

Адзін важны для сябе ўрок я вынесла з гэтай сустрэчы (спадзяюся, не апошняй). Паспрабую прымяніць яго ў жыцці. Дзякуй Валярыне за яе пазітыў, лагодную беларускую гаворку і душэўныя вершы!!!


[ПЕРЕВОД НА РУССКОМ ЯЗЫКЕ]Валярына Кустава: «Я не могу долго быть несчастливой…»

Сегодня состоялся потрясающий девиЖЖник, гостем на котором была известная белорусская поэтесса, автор большого количества книг, которые переведены на многие иностранные языки – Валярына Кустава.

Разговор начался не совсем обычно, потому что говорить мы стали не о литературе, а о… космосе. О том самом космосе, который вершит судьбы и соединяет сердца. Кто-то зовет его провидением, кто-то случайностью, кто-то роком… А Валярына поделилась своими советами о том, как заставить этот самый космос «работать» на себя.

Говорят, что не следует спрашивать советов у людей, которые сами в жизни несчастны, поскольку научить они могут только тому, как стать такими же несчастливыми. Так вот: можете смело использовать советы Валярыны – это человечек, который наполнен счастьем, радостью, позитивом. И не просто наполнен, но и охотно делится этими дарами неба с окружающими.

Итак, что же нужно делать, чтобы стать счастливым.

Прежде всего, заглянуть внутрь себя. Космос – это все внутри и изнутри! Нужно научиться быть счастливым с самим собой. Не ждать, что счастье появится с человеком (событием, моментом). Важно избавиться от всего лишнего, что бы это ни было – работа, вещи, люди… Немного странно звучит, не правда ли? Но, увы, часто рядом с нами есть люди, которые тянут вниз. А с таким грузом нельзя стать счастливым…

Но на договоре с собственным разумом вопрос не заканчивается, потому что даже теперь, когда вы стали самодостаточны и счастливы, важно удержать это состояние и не потерять себя, например, в человеке, который с вами рядом. Кроме того, помните, что даже найдя свое место в жизни нельзя опускать руки, потому что это место нужно удержать! Ведь вокруг столько людей, которым это окажется не по нраву…

Отдыхайте! Научитесь отдыхать даже тогда, когда вы заняты каким-то очередным проектом, который, кажется важным. Потому что без отдыха все скрытые резервы организма рано или поздно закончатся, а восстановление сил потребует большего времени.
И не просто отдыхайте, а записывайте в память все «кайфовые моменты», которые вы сможете в самый трудный момент достать, как с полочки, и насладиться ими, чтобы не потеряться в трудностях будней.

Вы слышали о таком понятии, как «функциональность дружбы»? Довольно странно звучит, не так ли? Не подумайте ничего плохого. Суть в том, чтобы отводить общению с приятелями ровно столько времени, сколько не повредит вашей личной жизни. С кем-то можно поговорить о моде, с кем-то о путешествиях, с кем-то о косметике или машинах – это здорово, что все люди разные. Общаясь на одном языке, имея общие интересы, мы не взваливаем на знакомых груз собственных проблем, и не принимаем такой груз на себя. При этом обязательно в жизни должны быть люди, с которыми, даже встретившись спустя несколько месяцев, можно продолжить прошлый разговор.

Все, что вы делаете – должно приносить эффект, не важно, материальный или эмоциональный. Деньги – это существенная часть современного мира. И они важны. Но не деньги ради денег, а деньги – как средство достижения желаемой жизни…

Вот такая интересная теория – но почему бы не попробовать ее?

И конечно, не могу не сказать несколько слов о самой Валярыне. Это талантливый, обаятельный, энергичный человек, открывающий себе мир, а миру себя. Первая публикация поэтессы состоялась в шесть лет (!), а в 12 – вышла первая книга. Валярына росла в двуязычной семье, поэтому прекрасно владеет и русским, и белорусским языком, но разговаривает и пишет на белорусском. И так у нее из уст приятно и мелодично звучит белорусская речь, что, кажется, и сам бы подпевал говорил на этом языке… А когда она начинает читать стихи, то меняется в голосе, мимике… как будто переносится туда, в глубь другого мира, внутреннего, скрытого от случайных захожих – так проникновенно и трогательно звучит каждая фраза, каждое слово…
* * *
Здранцьвеюць вусны —
буду вачыма гаварыць.
Выкажу вочы —
буду рукамі глядзець.
Прагледжу рукі —
буду сэрцам вітацца.
Разьвітаю сэрца —
буду душою біцца.
Разаб'ю душу —
буду... Проста буду.

Любимая бабушка Валярыны жила в лесничестве и с детства приучала внучку к милосердию, разговорам с животными и растениями, умению черпать энергию у природы и наслаждаться ею.
Что же касается мамы, которую Валярына искренне считает самым лучшим в мире воспитателем, то она создала свою собственную теорию, согласно которой ребенка надо твердо предупреждать об опасности, будь то кипяток или электрический ток, а остальному ребенок научится сам. Главное не ругать его за проступки, а объяснять, почему все происходит именно так. И, возможно, тогда вырастет вот такое позитивное чадо, наполненное добротой и искренностью.

Один важный для себя урок я вынесла из этой встречи (надеюсь, не последней). Постараюсь применить его в жизни. Спасибо Валярыне за ее позитив, великолепную белорусскую речь и душевные стихи.

***Маё ласянё...

* * *
Маё ласянё,
мой мужчына,
злізвае соль з далоняў,
узлескавымі плячыма
спакойвае сэрцабіццё.
На голкі веяў наколвае,
мкнучы між хмызоў ды хвояў,
словаў чужых цалункавых
маладое лісцё.

Маё ласянё,
мой мужчына,
з гарынскай слязы вачыма.
Жнівеньскай павуцінай
пасма ў яго валасох.
Столькі моцы спачылай,
столькі юначай сілы
ў лясной крамяной спіне,
што ледзь не сачыцца сок.

Маё ласянё,
мой мужчына,
праводзіць вачыстым паглядам
дзіка, што лычом гострым поўню
скручвае на маладзік.
І бураю аблачынай
плыве па сівым сутонні
маё ласянё,
мой мужчына.
І адступае дзік.

Маё ласянё,
мой мужчына,
знайшоўшы ў снягох пралеску,
выпростваецца плячыста,
нагамі ўрастае ў зямлю,
і трубіць, як аглашэнны,
па-своему,
па-палеску,
на знак,
што знайшоў прачыстую,
дзікую
ды сваю.
«Дзяды» - новая легенда беларускага тэатру. Літоўскі рэжысёр паставіла спектакль па польскім творы беларускага паэта пра ліцьвінаў. Па ўзрушэнні ды імпульсе актуальнай беларускасці «Дзяды» Кудзманайтэ можна параўнаць хіба што з «Тутэйшымі» Пінігіна.

У літоўскай пастановачнай групы з удзелам беларускіх актораў атрымалася стварыць існа нацыянальны беларускі спектакль. У якім, з аднаго боку, прасочваецца моцны бэкграунд, пранікненне аўтара ў эпоху і матэрыял (з дапамогай экспертаў-кансультантаў у этнаграфіі, гісторыі і фалькларыстыцы), са спасылкамі да канкрэтных культурніцкіх традыцый — святкаванне «Дзядоў» (дзень памяці продкаў у беларусаў і аднайменнае шэсце на Курапаты) і гістарычных фактаў (Адам Міцкевіч уводзіць у твор сваіх сучаснікаў, удзельнікаў падзей тых гадоў).

А з іншага — гэта абсалютна сучасная трактоўка паэмы Міцкевіча з акцэнтаваннем на відавочных хваравітасцях беларускага грамадства: палітвязні, забарона нацыянальных сімвалаў, занядбанне традыцый і нацыянальнай памяці, змаганне за свабоду слова, душы ды самаідэнтычнасць. Уздымаецца таксама пытанне грамадзянскага і чалавечага выбару — здрады, помсты, несправядлівага пакарання, салідарнасці.

Выглядае на тое, што ўсё ж не ў добрым свежым беларускім рэжысёры была праблема і патрэба беларускага тэатра і не ў адсутнасці якаснай айчыннай драматургіі, а папросту ў маштабе асобы, якая б узялася за працу. Незалежна ад яе пашпартнага грамадзянства.

ЛІТОЎЦЫ І ЛІЦЬВІНЫ

ДУХІ І ЗМАГАРЫ

ПАЎТАРАЦЦА, КАБ БЫЦЬ ПАЧУТЫМ

ВЯЗНІ І ПАЛІТВЯЗНІ

БЕЛ-ЧЫРВОНА-БЕЛЫЯ АНЁЛЫ

СУПРАЦЬ ТЫРАНА ПАЎСТАЕ ПАЭТ

і інш.

Чытаць цалкам, крыніца: http://novychas.info/kultura/dziady_spiektaklj_jaki_cakali/
Кіраўнік рэдакцыі інфармацыйных праграмаў “Белсату” Аляксей Дзікавіцкі стаў сябрам Рады БНР. Як жартуюць калегі - Міністрам інфармацыі! Нетрадыцыйная гутарка з Аляксеем Дзікавіцкім: http://bit.ly/11lGaRd
НАЦЫЯНАЛЬНАЕ КІНО вачыма маладых. У новым выпуску Чорным па белым. Нашы госьці - моладзевы актывіст, журналіст, суаўтар "Жыве Беларусь!" Франак Вячорка i рэжысёрка, паэтка Ганна Федарук. Нашы феерычныя камэнтатары - драматург Андрэй Курэйчык, крытык буржуазнай культуры Сяргей Філімонаў i кіназнаўца Наталля Агафонава.
нац.кіно. вольга валярына франак ганна 2
ВІДЭА ВЫПУСКУ: НАЦЫЯНАЛЬНАЕ КІНО ВАЧЫМА МАЛАДЫХ:

Таксама па тэме чытайце:
1. рэцэнзія "Бомба жывой Беларусі" на фільм "Жыве Беларусь!".
2. "Жыве Беларусь!" - працяг будзе.
Да ад’езду амбасадара Швецыі ў Беларусі Стэфана Эрыксана культурніцкія беларуска-шведскія дачыненні можна было назваць больш чым шчыльнымі – яны папросту квітнелі, а творчае жыццё пры амбасадзе не меней як віравала: канцэрты, вечарыны, прэзентацыі… Цяпер усе яны па магчымасці перанесеныя па-за межы тэрытарыяльнай Беларусі: Варшава, Беласток, Львоў, Вільня… Закрыты шлях у Сінявокую і для многіх ініцыятараў беларуска-шведскіх праектаў, і нават для саміх творцаў. Але пра іх не забываюцца ў Шведскім Каралеўстве.

Напрыканцы снежня мінулага года пісьменнік і перакладчык Дзмітры Плакс атрымаў прэмію Шведскай акадэміі за распаўсюд шведскай культуры за мяжой. З гэтай нагоды мы вырашылі пагутарыць з Дзмітрыем – пра прэмію і не толькі.

Тут падрабязней: Гутарка Валярыны Кустава і Дзмітрыя Плакса на сайце Саюза беларускіх пісьменнікаў.

http://lit-bel.org/by/news/3798.html
“Літаратурная Беларусь” // “Новы час”, 26 красавіка 2013
Чорным ПА БЕЛЫМ: 20-годдзе Таваpыства Вольных Літаратараў. У гасцёх праграмы - літаратар і заснавальнік ТВЛ Алесь Аркуш і паэт Славамір Адамовіч! А таксама нашы дыскусійныя натхняльнікі - эксперты - Юрась Барысевіч, Серж Мінскевіч і Юрась Пацюпа!

ТВЛ вэл

ВІДЭА ТУТ: http://www.youtube.com/watch?v=5visFx5fh10
Трэба шпарчэй рабіцца культавай...
Каб засталося болей часу на
рабіць-што-хочаш.
А то яшчэ менш за пяцігодку -
і будзе 29.
А 29 - гэта ЎСЁ!
у разуменні мамы.
А мама - яна ж галоўны чалавек.
Нават можна сказаць:
МАМА ВАЖНЕЙ ЗА ПРЭЗІДЭНТА! -
і цябе не пасадзяць.


29 красавіка 2013
Бомба жывой Беларусі. Рэцэнзія на спрэчны фільм "Жыве Беларусь!"

“Жыве Беларусь!” — фільм спрэчны і даўно чаканы, фільм, пра які трэба казаць… Аўтары плануюць правезці фільм па еўрапейскіх фестывалях, а ўлетку запусціць у сеціва, каб і самі беларусы змаглі ўбачыць першы мастацкі беларускамоўны — няхай і з польскіх акцэнтам — фільм пра сучасную Беларусь.


ТЭМА ПАЎНАГАДОВАЯ, ЯК РЭЖЫМ
“Жыве Беларусь!” — вядомы лозунг нязгодных беларусаў. Ад таго сама назва абавязвае. Яна належыць многім, бо папросту прыпяклася як мінімум да неабыякавай часткі беларускага грамадства. І намуліла вуха — абыякавай. Але гэта першы фільм у сваім родзе — і ад таго рэжысёр меў права на гэткую назву (першапачатковая назва — “Мірон”), назву, у якой ёсць шанец зацікавіць масавага беларускага гледача і еўрапейскую супольнасць. Назва гучная, рэвалюцыйная, інтрыгуючая, шматабяцальная, у нечым нават ваяўнічая, у чымсьці раздражняльная.

Ужо цяпер зразумела, што фільм выкліча шквал крытыкі — справядлівай і несправядлівай. І ўсё з таго, што сітуацыя, намаляваная ў ім, не пакідае абыякавым людзей з розных бакоў беларускіх барыкадаў, унутранай і вонкавай партызанкі, і шырэй — з па-за Беларусі, дзе пра нашу дзіўную краіну пачуць яшчэ хочуць (ці — ужо гатовыя). Фільм будуць хаіць і хваліць. Хваліць, бо гэтая жывая Беларусь — вярэдзіць, баліць. Хаіць — з той самай прычыны.

Тэма яшчэ жывой, але ўжо ўшчэнт запалоханай краіны прыелася, бы манка ў яслях, пры чым — як ахвярам, так і катам, і ратаўнікам. Цяжка чапляць тое, што незагойваецца гадамі, дзесяцігоддзямі, што стамляе вечнымі енкамі і жаленнямі. Тэма жывой знявечанай краіны — паўнагадовая, як і яе рэжым. Але ўпершыню агучаная ў дадзеным фармаце.

Гэты фільм мусіў з’явіцца раней. Мусіў — і не мог. І ад таго на яго ўскладзена столькі чаканняў, з чаго — і шмат расчараванняў будзе ў тых, хто столькі чакаў (/і не чакаў) на яго. Але Франаку Вячорку (асноўнаму рухавіку, натхняльніку кінастужкі) толькі 25, ён не мог зрабіць гэта раней — да таго, як сістэма «ламала яго праз калена», як паздзеквалася да той ступені, каб атрымалася гісторыя, вартая быць расказанай многім.

УЧЫНАК У МАСТАЦТВЕ
Фільм №1 — шматкроць. Ад таго і мае права быць перадусім эксперыментам і правакацыяй. І гэта трэба ўлічваць. І гэтым усцешыцца: цяпер мы ўрэшце маем, з чаго пачаць. Першы фільм пра найноўшую гісторыю Беларусі, зняты замежным рэжысёрам. Першы палітычны ігравы фільм пра цяпершніх нас. Ужо само яго з’яўленне — добры сімптом для беларускай рэчаіснасці. Па сутнасці на сёння “Жыве Беларусь!” — больш чым фільм, гэта ўчынак у мастацтве, у культуры. Учынак, што пакуль, на жаль, не мае сабе альтэрнатывы. Але і паўстаў — дзеля яе з’яўлення.

БЕЛАРУСКАЯ МІСІЯ
Фільм скрозь палітызаваны. Зрэшты, як і нашае жыццё. У яго, апроч мастацкай, ёсць яшчэ і беларуская місія. І выглядае на тое, што ўсе беларусы, якія працавалі над фільмам — сам Франак Вячорка (другі рэжысёр, сцэнарыст), Антось Цялежнікаў (асістэнт рэжысёра), Лявон Вольскі (кампазітар), нашы акторы — сваю беларускую місію — выканалі.

І з агучанай стваральнікамі карціны задачай — паставіць Беларусь на парадак дня у свеце, даць дарогу беларускім гісторыям у Еўропу — аўтары кінастужкі справіліся. Іншая справа — сітуацыя досыць сумнеўная, калі мастацтва ад пачатку вымушана ставіць за мэту перадусім сацыяльныя ці палітычныя вынікі. Бо мастацтва — яно не абавязанае і не мусіць.

Чытаць далей.... Беларусь як зонаCollapse )

Крыніца - тут.
Стомленая, ушчэнт прайграная ў казіно дзевачка... ) У Рыме - сам ператвараешся у вобраз...
ps. Хто мамцы пакажа - галаву адарву)
валярына рым кустава 2012
Кіношка, Рым, жнівень 2012

Тату на целе, тату на душы. #янебаюсясказаць / ПРЫВАТ з Валярынай №14 | Татуировки на теле и душе

Мая суседка старэйшая за мяне на некалькі гадоў. Мы бачымся рэдка, але размовы заўжды атрымліваюцца ў нас незабыўныя. І неяк завяла яна размову - як у маленстве: а якім імем назавеш сваіх дзяцей? Я кажу, што варыянты ёсць, але тое будзем разам вырашаць са стваральнікам дзіцяці, калі прыйдзе час. А ўвогуле, кажу, бывае, што мяркуеша адно імя, а дзіця нараджаецца з усім іншым. Як было ў маёй аднагрупніцы гісторыя. Хацелі назваць сына Вітаўт. І ў выніка нарадзіўся - яна на яго яго паглядзела і бачыць - ніякі ён ня Вітаўт, ну які ж ён Вітаўт, калі ён - Антось! Так і назвала Антосем, бо быў чыста да Антося падобны. Суразмоўца мая ўважліва выслухала гісторыю і загадкава ўздыхнула: "А я назаву свайго хлопчыка вельмі рэдкім іменем..." - "Праўда, якім?" - пытаюся, - "Калі адгадаеш - скажу!" - яшчэ больш загадкава ўсьміхнулася суседка і апусьціла вочы. - "Франак, Рагнед, Славамір..." - гадала я доўга, - "Не, Юра!.. " - урэшце адказала суседка і зьбянтэжана засьмяялася. - "Ты думаеш, Юрась - гэта рэдкае імя?" - асьцярожна ўдакладніла я. - "Так... Можа, і не самае-прысамае  найрэдкае, але дастаткова рэдкае!" - пераканаўча адказала суседка. Я задумалася... І ўспомніла ўсіх сваіх мілых знаёмых Юрасёў. І праўда, у яе ж сям'і толькі аднаго так будуць зваць...
Мяне ўзрушае, калі маўчыць тэлефон суткамі, бо гэтае чаканне, чаканне твайго голасу. Мяне ўзрушае, калі ў паштовай скрыні пуста, бо гэта прыкмета таго, што неўзабаве пабачу ліст, твой ліст. Мяне ўзрушае, калі мы ў кавярні сядзім, узяўшыся за рукі, і ты доўга мяне не цалуеш, хаця, здавалася, мусіў ужо, бо гэта значыць, што калі дакранешся - будзе стакроць саладзей. Мяне ўзрушае, калі ты маўчыш падоўгу, бо ў гэтым маўчанні - ты фармулюеш нас... Мяне ўзрушае, што ты часта бываеш далёка, бо гэтая адлегласьць набліжае пры сустрэчы мацней. Мяне ўзрушае, калі ты спаткаешся з іншымі, бо можаш параўноўваць ступень радасці ад нашых сустрэч, і наша - заўжды ў выйгрышы. Мяне ўзрушае, калі ты падарожнічаеш на самоце, бо заўжды прывозіш уражанні для мяне і сумуеш. Мяне ўзрушае, што не робіш таго, што ўяўляла, бо тое, як выпадае - лепей за планы й відзежы. Мяне ўзрушае тое, што адбываецца з намі. І тое, чаго няма між намі, - таксама ўзрушае мяне...


+ Пераклад на ўкраінску мову!Collapse )

ПРАД'ЯВАЧКА

ЁН:
Вы, міс, стылістычна іншая,
эксцэнтрычная
і крыху дэкадэнская.
Ратуе Вас
паэзія лірычная,
якую пішаце
часамі з сэнсамі.

Вы, міс, нэрвозная
і крыху гістэрычная,
хоць часам глядзіцеся
даволі стрымана.
Ад Вас гэткай
іранічна-з'едлівай --
дзяўчынку небяспечна, але --
займеў бы сына я.


У такім разе сыходжу ад Вас... запоямі.Collapse )

"ЛЮБІМАЯ"

ЛЮБІМАЯ. "Чакай, толькі мне трэба ведаць, ты калі спіш - храпеш?" - насьцярожана ўдакладніла яна, запраўляючы насыпку. - "Ну, як табе сказаць... Толькі зь любімымі!" - усьміхнуўся ён. - "То бок са мной - плануеш?" - "Гэта як атрымаецца, мо я ў сьне на цябе забудуся - хаця гэта, канечне, наўрад ці... А ты?" - "Я сплю, як анёлак. Нават не чуваць, што дыхаю..." - "Тады давядзецца мне не храпсьці і ня спаць, а спраўджваць, ці жывая..." - "Во справы, як тады даведаюся, ці такая ўжо я любімая..." - "Асьцярожна, галавой ня лясьніся, любімая, тут вушак!.."
анёлак, што аступіўся,
упаў на гарачы ходнік,
на якім была кроў нечыя,
не ягоная, не вядомая,
чужая кроў
кагосьці скалечанага,
непрыгожая кроў,
нецудоўная...

анёлак сябе ў кулачок
згроб.
і зрабіў па крыві
крок.
зноў пасьлізнуўся,
не ўтрымаўся,
зламаўся...
ляжаў і верыў,
што заўсёды ёсьць мера,
што ёсьць варыянты:
ты памрэч ці ня ты,
але насамрэч тое
чалавечыя пан-ты
ды касміныя фанты...


любіць ці не любіць цябе параненага...Collapse )
* * *
Нехта піша за Куставу вершы...
Адчуваю, што гэта Паэт.
І паэт не апошні, а першы...
Толькі гэта пакуль што сакрэт!
Бо хто прозу ёй піша — вядома.
Я дазнаўся з фэйбучных навін:
за яе эратычна і клёва
піша нехта спадарыня Нін...


(c) Эдуард Акулiн

 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

* * *
Эдуард, мы чаргуемся, праўда:
то яму - я, то ён часам - мне.
I спраўляемся покуль спраўна.
I няма тут вiны ў вiне.
"Пасля цябе на вуснах цішыня...
Было мне вельмі соладка з табой..." -
прамовіў ён і ў думках прыабняў,
спусціўшыся па таліі рукой.

І розніца была мо толькі ў тым,
што ён усё падобнае - сказаў.
Яна ж - усё беспадобнае ўпяршынь
валізкамі прывезла на вакзал.

І шчэ паўдні пасля дарогі той,
з усмешкаю збянтэжанай да "ўаў",
замазвала на шыі незагой,
што вуснамі ўначы расцалаваў.

Ружовыя з сінечай пісягі
пад шчэццю праступалі ў яго.
І рэшткі недапаленай тугі
паціху пера...ходзілі... ў любоў.
Сэксуальная канкурэнцыя на ТV. Ёсць версія, што каб перабіць рэйтынгі нашай інсітуацыйнай(с) праграмы "Чорным па белым" пра "Сэксуальную арыентацыю..." - БелМузТВ урубіла жорсткую парнушку наўпрост сярод дзённага суботняга эфіру. Во гэта метады канкурэнцыі і змаганне за гледача...


Наша сціплае сумнеўнае ВІДЭА ТУТ:

Спасылка на крыніцу: http://bit.ly/12TIFJ7

Як выглядала відэа на БелМузТВCollapse )
Калі я і эмігрую - то праз надвор'е: паўгадовая зіма пры паўнагадовай дыктатуры - гэта перадоз :)

Таму ў якасьці тэрапеўтычных сродкаў...

Чужых любіць лягчэй...

"Чужых любіць лягчэй..." - уздыхнула яна. І пайшла шукаць свайго, каб любіць было - цяжэй.

Але на паўдарозе апамяталася: навошта так ускладняць уласную радасць?.. І вярнулася хутчэй любіць лягчэй... Тарыф "Без абавязкаў" зноў спрацоўваў - прынамсі, на сёння - без збояў.
"У цябе прыгожыя рукі, асабліва пальцы... - прамовіла яна, - яны нагадваюць мне рукі фрацузскага скульптара Апеля Феноза..." - "Ты яго ведала?.." - "Не, ён памёр у год майго нараджэння, у Парыжы. Але заўжды не пакідала адчуванне, што ведала, бо пазней, у Барселоне, на праспекце Гаўдзі я дакранулася да яго скульптуры - да Таго, што бяжыць за бурай - і ўяўляеш, я адразу яго пазнала..." - "Каго?.." - "Апэля... Але твае пальцы, яны вельмі нагадваюць мне ягоныя - я таксама іх пазнаю. Калi Феноза ствараў свае скульптуры, яго рукi дрыжалi ў прадчуваннi таго, што можа атрымацца з дакрананняў да металу, яго білі дробныя дрыжыкі..." - "У мяне часам таксама дрыжаць крыху, але ў выніку дакранання да вадкасцяў больш, чым да металу ці гліны..." - "Ты псуеш маю гісторыю!" - "Ты такая мілая... Прабач мой дурнаваты цынізм, сёння стомлены. Насамрэч, я - іншы." - "Ды ну, які - іншы?" - "Не цынічны ў такой ступені..." - "То прытрымаю сваю метафарычнасць для iншых... часоў." - "Толькі часоў, не асобаў..." - "Віншую, ты адгадаў чарнавік у маёй галаве..." - хутчэй перарвала яна, бо адчула, што яны немінуча набліжаюцца - і ад гэтага стала трывожна, асабліва ад яго ўчорашніх словаў, якія тут жа прыгадаліся зноў. Тарыф "Без абавязкаў" рабіўся ўсё менш надзейным.

Вахцёркі ін май лайф)

Вахцёркі - гэта моц. Думала, ужо звыкліся. А - не. Сёння прыйшла на працу ў новым каптурыку. Стаю, чакаю, каб ключ ад кафэдры ўзяць і ад аўдыторыі лекцыйнай, бо заняткі праз 2 хв пачынаюцца. Адна вахцёрка па тэлу расказвае камусьці пра рэцэпт кексіка, на мяне зьлёгку касавурачыся.  Я спрабую зьвярнуць на сябе ўвагу ўсімі спосабамі, апроч ору) А яна падымала так угару указальны палец, матае ім і насумлівае лоб, маўляў, пачакай, не замінай!)) Другая падыходзіць, штосьці павольна пачынае перабіраць у палічках, увогуле ігнорачы. Праходзіць 5 хвілін, 6, 7, спрабую зьвярнуць на сябе ўвагу. Першая - другой: "Маш, тут дзевачка (ківаючы ў мой бок, не адрываючы ад тэла) ужэ даўно стаіт, дык ты ей дай чаво-нібудзь, што яна там хоча, скажы ёй..." Другая, павольна абарочваецца на мяне, уздыхае, падыходзіць: "Ну, чыво цібе нада, што ты тут стаіш, дзевачка?" - Кажу: "Мне ключ ад кафедры, калі ласка, і ад аўдыторыі..." - Другая вахцёрка: "А ты хто такая вабшче?!" - Адказваю, паніжаючы голас, гучна, каб узмацніць сюр сітуацыі і неяк іх прывесьці ў сябе: "Я прэпадавацель!!!" - Другая: "Мда, нука, шапку снімі... ну, можа, і прэпадавацель, узялі твае ключы, ідзі ўжо...". Завеса.
Рыхтуючы новае Пяцікніжжа па зборніках Анатоля Сыса, заходжу на сайт Радыё Свабода пачытаць тэкст Яна Максімюка пра пераклады Васіля Сёмухі... І, дайшоўшы да Юльяна Тувіма, выпадкова натыкаюся:

"...Уся сёньняшняя беларуская моладзь, якая толькі і знае, як шастаць па фэйсбуках ды штампаваць усялякую антылукашэнкаўскую хрэнавень і фоткі Валярыны Куставай... Але вось сур’ёзна-сталыя людзі ня ўстояць і прачытаюць да канца. А пад канец:

І напявае: “Каму сёньня даць?
Каму сёньня даць?
Каму сёньня даць?
Расправымененая К... — Маць!"


Інцярэсьненька Ян Максімюк дазваляе сабе юзаць чужыя імёны, ствараючы так сказаць, тэматычны кантэкст... Я во думаю - мо ў Камісію па этыцы БАЖ звярнуцца - ці гэта накшталт папулярнасьць такая... :)) Знакі часу, так сказаць))
Думала не расказваць, але мая касьмiчная сiстэр сказала, што гэткiм грэх не падзялiцца... Экс-пi Рыгор Кастусёў кажа мне: "Усё ў Вас, Валярыначка, цудоўна, толькi, ведаеце, ёсьць толькi адзiн недахоп.. Icтотны." - "Праўда - якi?" - цiкаўлюся. - "У Вас вершы файныя, толькi недахоп у тым, што Вы iх па-руску пiшаце!" - "Штоо?!" - "Ды я i даказаць магу, я ж пастаянна Ваш ФБ чытаю..." - "Ведаеце, спадар Рыгор, невыпадкова я ўсплакнула пад час Вашай перадвыбарнай прамовы на ТБ..." :)
Чым ёсць ідэальны фемінізм – канём апакаліпсісу, перадумовай стварэння шарыяцкага грамадства, закатам Еўропы, утопіяй? альбо ідылічным светам, дзе кожны папросту займаецца тым, што любіць. Няўжо ўсе феміністкі напраўду праблемныя жанчыны? Альбо тыя – што здольныя бачыць праблемы? Да таго ж – не толькі свае… Ці пойдзе шчаслівая кабета ў феміністкі?


Моцны слабы пол не асэнсоўвае сваёй прыналежнасці да феміністычнага руху, альбо папросту нават не здагадваецца пра яго існаванне. Ці феміністка я, ці фэміністка вы – паспрабуем разам разабрацца ў гэтым з журналісткай з Бэрліну Жанай Кромэр і праваабронцай маці чатырох дзяцей Таццянай Гацурай-Яворскай. Будзе бойка светаглядаў ці жаночая салідарнасць усё ж прымірыць кабетаў? Нашыя феерычныя каментатары публіцыст з Лондану Алесь Чайчыц, філосаф Аляксей Дзермант і лінгвіст Вольга Гапеева дапамогуць нам.

Чым ёсць фемінізм у беларускім грамадстве:


Крыніца ВІДЭА: http://bit.ly/WM5nEk

*      *      *

Аддадзеныя трывогам,
паэты не спяць па начах:
шукаюць жывога Бога
і руны на ўласных плячах.

Ды ведаюць таямніцу:
штоноч нараджацца наноў,
каб смерці ўначы не сніцца -
каб ёй не ставала сноў.



Цудоўны музыка Dmitri Slepovitch паспрабаваў увасобіць мой верш па-ангельску:

Па-ангельску...Collapse )

Рыгору Барадуліну - 78!

Кажа, што калі вершы піша - толькі тады галава не баліць... Здароўя, натхнення, дарагі і адзіны дзядзьку Рыгору! PS. Пяцікніжжа Барадуліна: http://www.svaboda.org/content/transcript/24494722.html

барадулін
Чытаць далей...Collapse )

Я не скажу, аднак я не хачу,
каб ты дзяліў цяпло – цяпло ня дзеляць!..
Цямнее, непрытомнее ўваччу,
калі гавораць: ён мо іншай дзеля...

У малітоўным суме самахоць,
у рабстве палюбоўнага двубою
хачу цябе кранаць такой... ня тою –
ня так, як хтось кранаў цябе стакроць!..

Усё найлепшае ўва мне – тваё!..


-------------------------------------------------
(урывак зь верша, напісанага ў 11 класе)
*  *  *
Чым лягчэй – тым лепей
не заўсёды, мілы.
Ты прачнуўся ранкам,
поўны добрых сіл.
Ты – мая заранка...
з барваю астылай.
Як грахі? Спачылі?
Ну тады – маўчы.

Завяжу табе я
вочы белым сьцягам,
каб ня бачыў сьвету
чорнага, як здань...

Буду танчыць доўга
нецьвярозым дымам,
што свой сьлед губляе
па дарозе ў рай.

Я паклічу Бога –
хай цябе абдыме...



- - - - - - - - - - - - - - - - -
(урывачкі зь верша, напісанага ў гадоў 18-19)

ВІНО АПУЛЕЯ

Давайце вып’ем, мой спадар каханы,
за сьветлую журбу і цішыню,
за наш давер, за крохкасьць нашых планаў,
за тое, што адзіным Вамі сьню.

Давайце вып’ем, мой спадар каханы,
за хмары, што вялі нас да травы,
за тое, што Вы мной былі спатканы,
за тое, што мяне спаткалі Вы.

Давайце вып’ем, мой спадар каханы,
за дождж варшаўскі й менскую імжу,
за тых былых князёўнаў і вакханак,
за тых былых – за Вашых! – я кажу.


Чытаць далей...Collapse )

(верша напісаны, калі вучылася ў 11 класе)

Profile

2012
valjaryna
Валярынка

Latest Month

Стд 2017
S M T W T F S
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031    
Распрацавана LiveJournal.com