?

Log in

No account? Create an account
🔥Вельмі часта наплявацельскае стаўленне да свайго інтымнага здароўя мужчынаў адбіваецца і на іх жанчынах... І прыводзіць да бясплоддзя.
- Не часта, а заўжды! - сцвярджае госць студыі «Прыват»​ уролаг-андролаг з вялікім досведам Дзмітны Хілімон.

Як матываваць мужчыну заняцца сваім здароўем? Падрабязней тут.
Беларуская мова – гэта не палітыка.
Беларуская мова – гэта не культура.
Беларуская мова – гэта закон:



Яшчэ з маленства ведала, што калі ў мяне будуць дзеці, то яны будуць размаўляць па-беларуску. Ніколі не бачыла ў гэтым праблемы, тым больш нечакала мы хацелі назваць гэты «Прыват» "Хто замінае выхоўваць дзяцей па-беларуску?" І адказ не такі відавочны, як можа спачатку падацца.

Крута, што не спыняеце працэс, шаноўныя! Дзякуючы Вам цяпер – будзе прасцей Беларусі застацца беларускай потым.
Мне здаецца, гэты «Прыват» неабходна паглядзець папросту ўсім беларусам! ;) Як нямарна марыць, каб здзяснялася? Героі - матыватары, стваральнікі беларускага Tedex, для якіх самарэалізацыя і падтрымка іншых - у кайф. А госця студыі - падарожніца Хрысціна Сіўчыкава, якая здзейсніла сваю мару, нягледзячы ні на што, і возіць экскурсіі па самых экзатычных месцах свету. Хрысцю нават у Марока вітаюць воклічам "Жыве Беларусь"! ✌
Шляхта ці забойцы з расстрэльнай каманды НКВД – хто твае продкі? Складаем радавод беларусаў: варта і кошт памяці.

«Людзям, якія не ведаюць сваёй гісторыі, прасцей укараніць нейкія ідэалы. Такімі людзьмі прасцей кіраваць», – кажа госця студыі Леся Пчолка, каардынатарка праекту «Веха», які ператварае кавалкі асабістых фотаархіваў у альбомы з гісторыяй роду.

"Паміж людзьмі і музыкай - я выбіраю музыку!" - найлепшая піяністка Беларусі Даша Мароз пра любоў да музыкі, прафесійныя траўмы, сыход з выкладання, выхаванне густу ў гледачоў і прычыну разводу з рокерам Аляксандрам Памідоравым... ПАДРАБЯЗНЕЙ!

ПАДРАБЯЗНЕЙ ТУТ! Хто з вас хоць аднойчы не паддаваўся скрусе? Але дзе мяжа паміж проста моцным сумам і дыягназам? «Дэпрэсія па-беларуску: як яе малююць і лекуюць?»
«Жарт, перакладзены з расейскай на ўкраінскую, робіцца ў 4 разы больш смешны. Па-беларуску ж ён не зразумелы палове краіны», – даводзіць пераможца шоу «Рассмеши комика» Дзмітрый Жыбрык у студыі праграмы «Прыват". Згодныя ці не? Дыскутуем тут!
Мой тэкст "У абліччы адчаю" (скарочана) да дня народзінаў Анатоля Сыса. Плюс шыкоўныя фотаздымкі Уладзіміра Сапагова.

Паэт сказаў: п’ем за Айчыну!
І кожны выпіў: за сябе…
Страшны досвед ЭКА са шчаслівым вынікам. Споведзь беларускі Дар'і Каткоўскай adelka. «Дзеці з прабіркі»: якой цаной? - https://youtu.be/Dcw3aFwP85Y


Як праходзіць працэдура ЭКА? Пра што не папярэджваюць дактары? Колькі гэта каштуе? З якімі наступствамі сутыкаюцца жанчыны і іх сем’і? Эксперт выдання акушэр-гінеколаг - пра рызыкі і негатыўныя бакі працэдуры, што могуць адбівацца на дзецях. Праўда і міфы цяжарнасці ЭКА падрабязней тутака: http://belsat.eu/?p=604374
Кахала яна двух мужчын:
адзiн быў неўязны ў Беларусь,
другi - з Беларусi.
Абодва былi ў спiсах
i мелi ўзаемныя пачуццi.
I была яна,
як мультышэнгенка:
жадалi - многiя,
валодалi - адзiнкi:
i абедзьве гэтыя адзiнкi
жылi на адлегласцi
мытня-сталiца.
Але аднойчы
дзяржава вырашыла,
якога грамадзянства
будуць яе дзецi -
i не падоўжыла вiзу.

Пасля гэтага яна напiсала кнiгу:
"Кахай мяне па-беларуску"
(гэта калi цэнзурна перакладаць
i друкаваць у дзярж.выдавецтве).
Ён так кранальна
кранаў яе -
што як глянеш, сэрца пяе!
Але яна -
як самотная moon,
як поўня,
што множыць сум, -
як навучыла маман,
звыкла рабiць усё сама.

I паслала яго...
да Месяца,
бо папросту
было ёй так - весела.

А ён два тыднi
перажываў перагарам.
I адпала.
Ён так кранальна
кранаў яе -
што як глянеш, сэрца пяе!
Але яна -
як самотная moon,
як поўня,
што множыць сум, -
як навучыла маман,
звыкла рабiць усё сама.

I паслала яго...
да Месяца,
бо папросту
было ёй так - весела.

А ён два тыднi
перажываў перагарам.
I адпала.
Originally posted by paplauskaja at ДевиЖЖник-7: Валерия Кустова и Космос: как мы гармонизировались и смеялись
Седьмой девиЖЖник в CoolCoffee выпал на последний день весны. Я думала, что из-за прекрасной погоды и весенне-летних дел девчонок будет немного, но ошиблась. Нас было 14 и нам было круто :) Это был, пожалуй, самый веселый девиЖЖник из всех. Первый белорусскоязычный и первый творческий (но не последний!) Гостьей была великолепная Валерия Кустова, поэт, телеведущая, преподаватель, человек-энергия, фонтан и позитив.

Во время знакомства участница признавали, что кто-то знает и любит Валерию давно, кто-то знает о ней очень мало и хочет узнать больше, кто-то не знал о ней ничего. Но после нашего душевного и дух захватывающего общения все добавили Валерию в друзья и, я уверена, продолжат общение с ней. Потому что она - Космос.

Это наша бравая команда :) Слева направо верхний ряд: Ира ja_zniczka, Надя Бука, Марина, Ольга, Ася paplauskaja, Даша darjusa, Наташа n_gantievskaya, Марина, Саша sagun, Ира. Внизу: Тати tati_sol, Валяруша valjaryna и Наташа adarcha. Фото делала Ира Гурская.



Много красивых девушек и улыбки-улыбки!Collapse )
Originally posted by adarcha at Валярына Кустава: «Я не магу доўга быць нешчаслівай ...»


Сёння адбыўся незвычайны #девиЖЖник, госцем на якім была вядомая беларуская паэтка, аўтар вялікай колькасці кніг, якія перакладзены на многія замежныя мовы - Валярына Кустава.

Размова пачалася не зусім звычайна, таму што гаварыць мы сталі не пра літаратуру, а пра ... космас. Пра той самы космас, які вершыць лёсы і злучае сэрцы. Хтосцi кліча яго лёсам, хтосцi выпадковасцю, хтосьці рокам ...
А Валярына падзялілася сваімі парадамі аб тым, як прымусіць гэты самы космас "працаваць" на сябе.

Кажуць, што не варта пытаць саветаў у людзей, якія самі ў жыцці няшчасныя, таму што навучыць яны могуць толькі таму, як стаць такімі ж нешчаслівымі. Дык вось: можаце смела выкарыстоўваць парады Валярыны - гэта чалавечак, які напоўнены шчасцем, радасцю, пазітывам. І не проста напоўнены, але і ахвотна дзеліцца гэтымі дарамі неба з другiмi.



Такім чынам, што ж трэба рабіць, каб стаць шчаслівым?

[Чытаць далей]Перш за ўсё, зазірнуць ўнутр сябе. Космас - гэта ўсё ўнутры і знутры! Трэба навучыцца быць шчаслівым з самім сабой. Не чакаць, што шчасце з'явіцца з чалавекам (падзеяй, момантам). Важна пазбавіцца ад усяго лішняга, што б гэта ні было - праца, рэчы, людзі ... Трохі дзіўна гучыць, праўда? Але, на жаль, часта побач з намі ёсць людзі, якія цягнуць уніз. А з такім грузам нельга стаць шчаслівым ...

Але на дамове з уласным розумам пытанне не сканчаецца, таму што нават цяпер, калі вы сталі самадастатковымi і шчаслівымi, важна ўтрымаць гэты стан і не страціць сябе, напрыклад, у чалавеку, які з вамі побач. Акрамя таго, памятайце, што нават знайшоўшы сваё месца ў жыцці нельга апускаць рукі, таму што гэта месца трэба ўтрымаць! Бо навокал столькі людзей, якім гэта апынецца не даспадобы ...

Адпачывайце! Навучыцеся адпачываць нават тады, калі вы занятыя нейкім чарговым праектам, які, здаецца важным. Таму што без адпачынку ўсе скрытыя рэзервы арганізма рана ці позна скончацца, а аднаўленне сіл запатрабуе большага часу.
І не проста адпачывайце, а запісвайце ў памяць усе «кайфовые моманты», якія вы зможаце ў самы цяжкі момант дастаць, як з палічкі, і атрымаць асалоду ад іх, каб не згубіцца ў цяжкасцях будняў.

Вы чулі пра такое паняцце, як «функцыянальнасць дружбы»? Даволі дзіўна гучыць. Не падумайце нічога дрэннага. Сутнасць у тым, каб адводзіць зносінам з прыяцелямі роўна столькі часу, колькі не пашкодзіць вашаму асабістаму жыццю. З кім-то можна пагаварыць аб модзе, з кім-то аб падарожжах, з кім-то аб касметыцы або машынах - гэта выдатна, што ўсе людзі розныя. Размаўляючы на ​​адной мове, маючы агульныя інтарэсы, мы не ўзвальваем на знаёмых груз уласных праблем, і не прымаем такой груз да сябе. Пры гэтым абавязкова ў жыцці павінны быць людзі, з якімі, нават сустрэўшыся праз некалькі месяцаў, можна працягнуць мінулую размову.

Усё, што вы робіце - павінна прыносіць эфект, не важна, матэрыяльны або эмацыйны. Грошы - гэта істотная частка сучаснага свету. І яны важны. Але не грошы дзеля грошай, а грошы - як сродак дасягнення жаданага жыцця ...

Вось такая цікавая тэорыя - але чаму б не паспрабаваць яе?


І вядома, не магу не сказаць некалькі слоў пра саму Валярыну.

[Далей]Гэта таленавіты, абаяльны, энергічны чалавечак, які адкрывае сабе свет, а свету сябе. Першая публікацыя паэткі адбылася ў шэсць гадоў (!), А ў 12 - выйшла першая кніга. Валярына расла ў двухмоўнай сям'і, таму выдатна валодае і рускай, і беларускай мовай, але размаўляе і піша па-беларуску.



І так у яе з вуснаў прыемна і меладычна гучыць беларуская гаворка, што, здаецца, і сам бы падпяваў гаварыу на гэтай мове ... А калі яна пачынае чытаць вершы, то змяняецца ў голасе, міміцы ... як быццам пераносіцца туды, у глыб іншага свету, ўнутранага, схаванага ад выпадковых захожых - так пранікнавенна і кранальна гучыць кожная фраза, кожнае слова ...

* * *
Здранцьвеюць вусны -
буду вачыма гаварыць.
Выкажу Вочы -
буду рукамі глядзець.
Прагледжу рукі -
буду сэрцам вітацца.
Разьвітаю сэрца -
буду душою біцца.
Разаб'ю душу - буду ...
Проста буду.


Любімая бабуля Валярыны жыла ў ляснічоўке і з дзяцінства прывучала ўнучку да міласэрнасці, размов з жывёламі і раслінамі, уменню чэрпаць энергію ў прыроды і атрымліваць асалоду ад яе. Што ж тычыцца мамы, якую Валярына шчыра лічыць самым лепшым у свеце выхавальнікам, то яна стварыла сваю ўласную тэорыю, паводле якой дзіцяці трэба цвёрда папярэджваць аб небяспецы, няхай гэта будзе кіпень або электрычны ток, а астатняму дзіця навучыцца сам. Галоўнае не лаяць яго за правіны, а тлумачыць, чаму ўсё адбываецца менавіта так. І, магчыма, тады вырасце вось такое пазітыўнае дзіця, напоўненае дабрынёй і шчырасцю.

Адзін важны для сябе ўрок я вынесла з гэтай сустрэчы (спадзяюся, не апошняй). Паспрабую прымяніць яго ў жыцці. Дзякуй Валярыне за яе пазітыў, лагодную беларускую гаворку і душэўныя вершы!!!


[ПЕРЕВОД НА РУССКОМ ЯЗЫКЕ]Валярына Кустава: «Я не могу долго быть несчастливой…»

Сегодня состоялся потрясающий девиЖЖник, гостем на котором была известная белорусская поэтесса, автор большого количества книг, которые переведены на многие иностранные языки – Валярына Кустава.

Разговор начался не совсем обычно, потому что говорить мы стали не о литературе, а о… космосе. О том самом космосе, который вершит судьбы и соединяет сердца. Кто-то зовет его провидением, кто-то случайностью, кто-то роком… А Валярына поделилась своими советами о том, как заставить этот самый космос «работать» на себя.

Говорят, что не следует спрашивать советов у людей, которые сами в жизни несчастны, поскольку научить они могут только тому, как стать такими же несчастливыми. Так вот: можете смело использовать советы Валярыны – это человечек, который наполнен счастьем, радостью, позитивом. И не просто наполнен, но и охотно делится этими дарами неба с окружающими.

Итак, что же нужно делать, чтобы стать счастливым.

Прежде всего, заглянуть внутрь себя. Космос – это все внутри и изнутри! Нужно научиться быть счастливым с самим собой. Не ждать, что счастье появится с человеком (событием, моментом). Важно избавиться от всего лишнего, что бы это ни было – работа, вещи, люди… Немного странно звучит, не правда ли? Но, увы, часто рядом с нами есть люди, которые тянут вниз. А с таким грузом нельзя стать счастливым…

Но на договоре с собственным разумом вопрос не заканчивается, потому что даже теперь, когда вы стали самодостаточны и счастливы, важно удержать это состояние и не потерять себя, например, в человеке, который с вами рядом. Кроме того, помните, что даже найдя свое место в жизни нельзя опускать руки, потому что это место нужно удержать! Ведь вокруг столько людей, которым это окажется не по нраву…

Отдыхайте! Научитесь отдыхать даже тогда, когда вы заняты каким-то очередным проектом, который, кажется важным. Потому что без отдыха все скрытые резервы организма рано или поздно закончатся, а восстановление сил потребует большего времени.
И не просто отдыхайте, а записывайте в память все «кайфовые моменты», которые вы сможете в самый трудный момент достать, как с полочки, и насладиться ими, чтобы не потеряться в трудностях будней.

Вы слышали о таком понятии, как «функциональность дружбы»? Довольно странно звучит, не так ли? Не подумайте ничего плохого. Суть в том, чтобы отводить общению с приятелями ровно столько времени, сколько не повредит вашей личной жизни. С кем-то можно поговорить о моде, с кем-то о путешествиях, с кем-то о косметике или машинах – это здорово, что все люди разные. Общаясь на одном языке, имея общие интересы, мы не взваливаем на знакомых груз собственных проблем, и не принимаем такой груз на себя. При этом обязательно в жизни должны быть люди, с которыми, даже встретившись спустя несколько месяцев, можно продолжить прошлый разговор.

Все, что вы делаете – должно приносить эффект, не важно, материальный или эмоциональный. Деньги – это существенная часть современного мира. И они важны. Но не деньги ради денег, а деньги – как средство достижения желаемой жизни…

Вот такая интересная теория – но почему бы не попробовать ее?

И конечно, не могу не сказать несколько слов о самой Валярыне. Это талантливый, обаятельный, энергичный человек, открывающий себе мир, а миру себя. Первая публикация поэтессы состоялась в шесть лет (!), а в 12 – вышла первая книга. Валярына росла в двуязычной семье, поэтому прекрасно владеет и русским, и белорусским языком, но разговаривает и пишет на белорусском. И так у нее из уст приятно и мелодично звучит белорусская речь, что, кажется, и сам бы подпевал говорил на этом языке… А когда она начинает читать стихи, то меняется в голосе, мимике… как будто переносится туда, в глубь другого мира, внутреннего, скрытого от случайных захожих – так проникновенно и трогательно звучит каждая фраза, каждое слово…
* * *
Здранцьвеюць вусны —
буду вачыма гаварыць.
Выкажу вочы —
буду рукамі глядзець.
Прагледжу рукі —
буду сэрцам вітацца.
Разьвітаю сэрца —
буду душою біцца.
Разаб'ю душу —
буду... Проста буду.

Любимая бабушка Валярыны жила в лесничестве и с детства приучала внучку к милосердию, разговорам с животными и растениями, умению черпать энергию у природы и наслаждаться ею.
Что же касается мамы, которую Валярына искренне считает самым лучшим в мире воспитателем, то она создала свою собственную теорию, согласно которой ребенка надо твердо предупреждать об опасности, будь то кипяток или электрический ток, а остальному ребенок научится сам. Главное не ругать его за проступки, а объяснять, почему все происходит именно так. И, возможно, тогда вырастет вот такое позитивное чадо, наполненное добротой и искренностью.

Один важный для себя урок я вынесла из этой встречи (надеюсь, не последней). Постараюсь применить его в жизни. Спасибо Валярыне за ее позитив, великолепную белорусскую речь и душевные стихи.

***Маё ласянё...

* * *
Маё ласянё,
мой мужчына,
злізвае соль з далоняў,
узлескавымі плячыма
спакойвае сэрцабіццё.
На голкі веяў наколвае,
мкнучы між хмызоў ды хвояў,
словаў чужых цалункавых
маладое лісцё.

Маё ласянё,
мой мужчына,
з гарынскай слязы вачыма.
Жнівеньскай павуцінай
пасма ў яго валасох.
Столькі моцы спачылай,
столькі юначай сілы
ў лясной крамяной спіне,
што ледзь не сачыцца сок.

Маё ласянё,
мой мужчына,
праводзіць вачыстым паглядам
дзіка, што лычом гострым поўню
скручвае на маладзік.
І бураю аблачынай
плыве па сівым сутонні
маё ласянё,
мой мужчына.
І адступае дзік.

Маё ласянё,
мой мужчына,
знайшоўшы ў снягох пралеску,
выпростваецца плячыста,
нагамі ўрастае ў зямлю,
і трубіць, як аглашэнны,
па-своему,
па-палеску,
на знак,
што знайшоў прачыстую,
дзікую
ды сваю.
«Дзяды» - новая легенда беларускага тэатру. Літоўскі рэжысёр паставіла спектакль па польскім творы беларускага паэта пра ліцьвінаў. Па ўзрушэнні ды імпульсе актуальнай беларускасці «Дзяды» Кудзманайтэ можна параўнаць хіба што з «Тутэйшымі» Пінігіна.

У літоўскай пастановачнай групы з удзелам беларускіх актораў атрымалася стварыць існа нацыянальны беларускі спектакль. У якім, з аднаго боку, прасочваецца моцны бэкграунд, пранікненне аўтара ў эпоху і матэрыял (з дапамогай экспертаў-кансультантаў у этнаграфіі, гісторыі і фалькларыстыцы), са спасылкамі да канкрэтных культурніцкіх традыцый — святкаванне «Дзядоў» (дзень памяці продкаў у беларусаў і аднайменнае шэсце на Курапаты) і гістарычных фактаў (Адам Міцкевіч уводзіць у твор сваіх сучаснікаў, удзельнікаў падзей тых гадоў).

А з іншага — гэта абсалютна сучасная трактоўка паэмы Міцкевіча з акцэнтаваннем на відавочных хваравітасцях беларускага грамадства: палітвязні, забарона нацыянальных сімвалаў, занядбанне традыцый і нацыянальнай памяці, змаганне за свабоду слова, душы ды самаідэнтычнасць. Уздымаецца таксама пытанне грамадзянскага і чалавечага выбару — здрады, помсты, несправядлівага пакарання, салідарнасці.

Выглядае на тое, што ўсё ж не ў добрым свежым беларускім рэжысёры была праблема і патрэба беларускага тэатра і не ў адсутнасці якаснай айчыннай драматургіі, а папросту ў маштабе асобы, якая б узялася за працу. Незалежна ад яе пашпартнага грамадзянства.

ЛІТОЎЦЫ І ЛІЦЬВІНЫ

ДУХІ І ЗМАГАРЫ

ПАЎТАРАЦЦА, КАБ БЫЦЬ ПАЧУТЫМ

ВЯЗНІ І ПАЛІТВЯЗНІ

БЕЛ-ЧЫРВОНА-БЕЛЫЯ АНЁЛЫ

СУПРАЦЬ ТЫРАНА ПАЎСТАЕ ПАЭТ

і інш.

Чытаць цалкам, крыніца: http://novychas.info/kultura/dziady_spiektaklj_jaki_cakali/
Кіраўнік рэдакцыі інфармацыйных праграмаў “Белсату” Аляксей Дзікавіцкі стаў сябрам Рады БНР. Як жартуюць калегі - Міністрам інфармацыі! Нетрадыцыйная гутарка з Аляксеем Дзікавіцкім: http://bit.ly/11lGaRd
НАЦЫЯНАЛЬНАЕ КІНО вачыма маладых. У новым выпуску Чорным па белым. Нашы госьці - моладзевы актывіст, журналіст, суаўтар "Жыве Беларусь!" Франак Вячорка i рэжысёрка, паэтка Ганна Федарук. Нашы феерычныя камэнтатары - драматург Андрэй Курэйчык, крытык буржуазнай культуры Сяргей Філімонаў i кіназнаўца Наталля Агафонава.
нац.кіно. вольга валярына франак ганна 2
ВІДЭА ВЫПУСКУ: НАЦЫЯНАЛЬНАЕ КІНО ВАЧЫМА МАЛАДЫХ:

Таксама па тэме чытайце:
1. рэцэнзія "Бомба жывой Беларусі" на фільм "Жыве Беларусь!".
2. "Жыве Беларусь!" - працяг будзе.
Да ад’езду амбасадара Швецыі ў Беларусі Стэфана Эрыксана культурніцкія беларуска-шведскія дачыненні можна было назваць больш чым шчыльнымі – яны папросту квітнелі, а творчае жыццё пры амбасадзе не меней як віравала: канцэрты, вечарыны, прэзентацыі… Цяпер усе яны па магчымасці перанесеныя па-за межы тэрытарыяльнай Беларусі: Варшава, Беласток, Львоў, Вільня… Закрыты шлях у Сінявокую і для многіх ініцыятараў беларуска-шведскіх праектаў, і нават для саміх творцаў. Але пра іх не забываюцца ў Шведскім Каралеўстве.

Напрыканцы снежня мінулага года пісьменнік і перакладчык Дзмітры Плакс атрымаў прэмію Шведскай акадэміі за распаўсюд шведскай культуры за мяжой. З гэтай нагоды мы вырашылі пагутарыць з Дзмітрыем – пра прэмію і не толькі.

Тут падрабязней: Гутарка Валярыны Кустава і Дзмітрыя Плакса на сайце Саюза беларускіх пісьменнікаў.

http://lit-bel.org/by/news/3798.html
“Літаратурная Беларусь” // “Новы час”, 26 красавіка 2013
Чорным ПА БЕЛЫМ: 20-годдзе Таваpыства Вольных Літаратараў. У гасцёх праграмы - літаратар і заснавальнік ТВЛ Алесь Аркуш і паэт Славамір Адамовіч! А таксама нашы дыскусійныя натхняльнікі - эксперты - Юрась Барысевіч, Серж Мінскевіч і Юрась Пацюпа!

ТВЛ вэл

ВІДЭА ТУТ: http://www.youtube.com/watch?v=5visFx5fh10
Трэба шпарчэй рабіцца культавай...
Каб засталося болей часу на
рабіць-што-хочаш.
А то яшчэ менш за пяцігодку -
і будзе 29.
А 29 - гэта ЎСЁ!
у разуменні мамы.
А мама - яна ж галоўны чалавек.
Нават можна сказаць:
МАМА ВАЖНЕЙ ЗА ПРЭЗІДЭНТА! -
і цябе не пасадзяць.


29 красавіка 2013

Profile

2012
valjaryna
Валярынка

Latest Month

Тра 2018
S M T W T F S
  12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  
Распрацавана LiveJournal.com